TIME'da geçenlerde çıkan bir yazı üniversite takımı çalıştırıcılarının başarı için ne zahmetlere katlandığını anlatıyordu. 1936 yapımı Pigskin Parade de, benzeri bir çalıştırıcıyı ve takımını işliyor.

Filmin sportif yönünün yanında, Judy Garland adlı pek tanınmayan bir oyuncunun ilk uzun metraj filmi olma özelliği de var ki, bilmem ilginizi çeker mi?

1933'teki ilk üç filmin başarısıyla Busby Berkeley, beşlemenin son iki bölümü Dames ve Gold Diggers of 1935'da biraz daha serbestliğe ve sonunda 1935'te tüm filmi yönetme hakkına ulaşıyor.

AFI'nin geçenlerde yayınladığı tüm zamanların en iyi 100 film listesine Türk gazetelerinin Internet sitelerinde gelen yorumlar ("Saw nasıl bu listede olmaz" ve "Ben bu filmlerin hiçbirini bilmiyorum, böyle liste mi olur" geneli özetleyen iki örnek), klasik sinemanın bilinirliği üzerine bir kez daha düşünmeye itti beni. Bahsi geçen filmlerin, aktarımın sınırlı olduğu yıllarda bizim coğrafyamızdan ve kültürümüzden uzakta bir yerde yaşamış olması (bu arada AFI'nin listesi sadece Amerikan filmleri içindi, ama Avrupalılar katılsa da sonuç çok farklı olmayacaktı tahminimce) ve şu an bile bu filmlerin kopyalarına erişimimizin sınırlı olması (DVD'ler az; TV'lerde de TRT2, CNBC-e ve benzerleri gösterirse ancak) Türk toplumunun listeye uzaklığını bir nebze açıklasa da, Amerika'da da eski filmlere yaklaşımın benzer düzeyde olması gerçek cevabın daha derinlerde yattığını gösteriyor.

Eğlencelik olarak görüldüğünden olsa gerek, televizyon yapıtlarının ömrü genelde sınırlı oluyor. 70-80 yıllık sinema filmleri halen az çok ulaşılabilir durumdayken, şu sıralar Amerika'nın geniş izleyiciye ulaşan kanallarında en eski olarak aşağı yukarı 10 yıl önce aktif olarak üretilen programlar (Friends, Seinfeld) gösteriliyor.

Neyse ki artık DVD'ler var, neyse ki artık klasik televizyon programları DVD'ye aktarılıyor, neyse ki Netflix Watch Now hizmetiyle abonelerine internetten film izletiyor, neyse ki o öğleden sonra canım sıkıldı da Netflix'in sayfalarını dolanmaya başladım ve neyse ki The Dick Van Dyke Show'a rastladım.

İster beş kahkaha bir pirzola hesabından et paritesine vurun, ister antidepresan ilaç fiyatlarını bölüp toplayıp çarpın. The Dick Van Dyke Show, "aptal kutusu" televizyonun en kıymetli mücevherlerinden.

Bir süre önce telifsiz kullanıma açık filmler arasında saydığım His Girl Friday'in bir öncülü bir de tekrar çevrimi olduğundan bahsetmiştim. Üç filmin de uyarlandığı oyun gibi The Front Page adını taşıyan bu iki film, asla daha yakın olsa da, His Girl Friday'in yerini tutamıyor.