TIME'da geçenlerde çıkan bir yazı üniversite takımı çalıştırıcılarının başarı için ne zahmetlere katlandığını anlatıyordu. 1936 yapımı Pigskin Parade de, benzeri bir çalıştırıcıyı ve takımını işliyor.

Filmin sportif yönünün yanında, Judy Garland adlı pek tanınmayan bir oyuncunun ilk uzun metraj filmi olma özelliği de var ki, bilmem ilginizi çeker mi?

Judy Garland'ın başlayıp bitiremediği, MGM'den kovulduğu, kariyeri açısından kötü bir dönemi başlatan film olduğundan olsa gerek içimden pek gelmedi Annie Get You Gun'ı izlemek. Aşağıdaki yazı elden geldiğince tarafsız olarak yazılmış olsa da, biraz acımasız davranmış olabilirim, ilgililere duyurulur.

Düşünüyorum da, Judy Garland'ın videoları arasında en sık izlediklerim Trolley Song gibi, Over The Rainbow gibi filmlerinin içinden alınmış, onu mutlu gösterenler. Röportajları, özellikle kariyerinin son dönemindekileri, izlemekse hiç içimden gelmiyor. Bu tepkiyi O'na duyduğum sevgi ve kendisini kötü halinde görmeme isteği olarak yorumlamak seçilecek en kolay yol.
Peki ya bencilliğimse sebep? MGM'in onu para torbası olarak görmesi gibi ben de gerçek Judy Garland'ı unutup perdedeki hayal kişiliğinin yanında olmak istiyorsam sadece? Hani o hep yakındığımız "iyi gün dostları" gibi.
Kızı Lorna Luft'ın kaleminden çıkan Me And My Shadows, Judy Garland'ı izlerken yüzümüze yerleşen gülümsemenin, içimize yayılan mutluluğun bedelini hatırlatıyor.