Bilimsel araştırmaların yürütüldüğü laboratuarlar sinema ve TV'nin uzun süreli şartlandırmasıyla sıkıcı, mahzen gibi yerler olarak bilinir. İnsanoğlunun binbir derdine çare arayan bilimadamları genelde sessiz, konuştuklarındaysa son derece ciddidir. (ve nedense her yaptıklarını açıklama ihtiyacı duyar beyaz önlüklüler: "Tüpe 3 miligram şundan koyuyorum ki bu olsun" gibi) Oysa içeriden yaptığım naçizane gözlemlere dayanarak söyleyebilirim ki laboratuarlar komedi üretiimi için ileri derecede elverişli ortamlardır.
Tezime destek, klasik Hollywood sinemasının usta yönetmenlerinden Howard Hawks'ın 1952 yapımı Monkey Business'inden geldi.

Maurine Dallas Watkins'in 1926 tarihli Chicago oyunu; 1927, 1942 ve 2002'de üç kez beyazperdeye taşınmış. 2002'dekine aşina olmayan yoktur. Rob Marshall'ın Chicago'su gişe başarısının yanında Oscar'a da uzanarak yeni müzikal çağının temellerini sağlamlamıştı. 1927'deki derseniz, birileri zahmet edip DVD'sini çıkarana kadar bir sır olarak kalmayı sürdürecek.

Asla az çok sadık iki Chicago'nun arasında kalan 1942 yapımı Roxie Hart, adından anlaşılacağı üzere, hikayenin büyük kısmını silip, başkarakter üzerine yoğunlaşmış.

Fred ile Ginger RKO'daki son iki filmi Carefree ve Story of Vernon and Irene Castle öncekilerden farklılıklarıyla dikkat çekiyor.

3. filmleri Roberta'nın ardından, Fred ve Ginger'ın, komediyi büyük oranda yan oyunculara devredip dansa ve romantizme daha fazla zaman ayırdığı, kariyerlerinin zirve dönemi geliyor.

Fred Astaire - Ginger Rogers filmlerini tarih sırasıyla inceliyoruz. İlk durak Flying Down To Rio.