1933'teki ilk üç filmin başarısıyla Busby Berkeley, beşlemenin son iki bölümü Dames ve Gold Diggers of 1935'da biraz daha serbestliğe ve sonunda 1935'te tüm filmi yönetme hakkına ulaşıyor.

Gündoğarken şarkısıdır, hüzünlüdür. Mevsime de uygun zaten. Bitirdik yazı, gene döndük iş başına.

Vatan gazetesi yazarlarından Tuna Kiremitçi, Çok Tuhaf Günlük başlığını attığı yazılarında ufak kırıntıları bütünlük kurmadan sayfaya aktarıyor. E profesyoneller öyle yaparsa, amatör olarak benim de nispeten kolay bu yola sapmam kaçınılmaz. (bakın ben ... Günlük şeklinde taklitçi bir başlık atmadım, zira Tuğçe Baran ablamız yaptı zaten onu (ha bi de hamileymiş kendisi. Analı babalı büyütsün artık çocuğunu))

Ortak özelliklerini inceledikten sonra gelelim Busby'li WB filmlerini özel kılan oyunculara, sahnelere.

Berkeley'nin altın çağını yaşadığı Warner Bros'ta katkı yaptığı filmlerden, Busby Berkeley Collection adıyla çıkan beşi; 42nd Street, Gold Diggers of 1933, Footlight Parade, Dames ve Gold Diggers of 1935; stüdyo yıllarından alışık olduğumuz üzere bir çok ortak özellik taşıyor.

Sinema müzikalinin geleceğini çizmeye çalıştığı 1930'larda, Broadway'den Hollywood'a transfer olan koreograf Busby Berkeley, bu yeni oyuncağı, tiyatro sahnesinde sınırlı kalan hayallerini gerçekleştirebilmek için kullanmaya karar vermiş. Bu kararın sonucunda ortaya çıkan, müzikal tanımına "ihtişam"ı ekleyen Busby'nin sahneleri, görsel güzellikleri ve teknik zorluklarıyla yapımlarından yıllar sonra bile hayret ve hayranlık uyandırmayı sürdüyor.