Roxie Hart ****
Maurine Dallas Watkins'in 1926 tarihli Chicago oyunu; 1927, 1942 ve 2002'de üç kez beyazperdeye taşınmış. 2002'dekine aşina olmayan yoktur. Rob Marshall'ın Chicago'su gişe başarısının yanında Oscar'a da uzanarak yeni müzikal çağının temellerini sağlamlamıştı. 1927'deki derseniz, birileri zahmet edip DVD'sini çıkarana kadar bir sır olarak kalmayı sürdürecek.Asla az çok sadık iki Chicago'nun arasında kalan 1942 yapımı Roxie Hart, adından anlaşılacağı üzere, hikayenin büyük kısmını silip, başkarakter üzerine yoğunlaşmış.
Chicago'da bir daireden beş el silah sesi gelir. Evin sahibi Amos Hart (George Chandler), suçunu itiraf edince, polise fazla iş düşmemiş olur. Ne var ki, Hart'ın eşi Roxie'nin o an evde olmamasından şüphelenen kurt gazeteci Jake Callahan (Lynne Overman), herkes olay yerini terkettikten sonra geride kalıp, saklandığı kovuktan çıkan Roxie'yi yakalar. Aynı anda, suçunu itiraf etmiş, meşru müdafaadan dolayı kısa süre sonra salıverileceğini bilerek, mutlu mesut cezaevine gitmekte olan Amos; maktülün ortağı Benham'dan (Nigel Bruce) mazbut ev kadını olarak bildiği eşinin sahne kariyeri için seçmelere katıldığını öğrenir ve Roxie'yi korumaktan vazgeçerek tetiği onun çektiğini söylemeye başlar. Polislerden önce Roxie'nin yanına ulaşan Benham, basit cinayeti süsleyip ilgi çekici bir haber olarak sunmaya hevesli Callahan'ın yardımıyla Roxie'yi suçu üstlenmeye ve mahkemeye çıkıp üne kavuşmaya ikna eder.
Hapse konan Roxie'nin savunması için, benzeri davaların tecrübeli ismi Billy Flynn'e (Adolphe Menjou) başvurulur. Kanunların değil kamuoyu ve jürinin gönlünü çalmanın önemini bilen Flynn, Roxie'yi duruşma öncesi ve sırasındaki rolü(!) için eğitir. Kamuoyunun ilgisi bir süre için başka bir kadın suçluya kaysa da Roxie tekrar üste çıkmanın yolunu bulur. Adalet sistemindeki çürümüşlüğü kahkahaya dönüştüren 20 dakikalık mahkeme parodisiyle Roxie'nin hikayesi nihayete erer.
Roxie Hart'ın, Chicago'dan farkı senaryosundaki kesintilerle sınırlı değil. Oyun, 1975'e kadar şimdi bildiğimiz müzikal halini almadığından, 1942 yapımı film de komedi-taşlama türünde. Genç bir gazeteciyken davaya tanıklık etmiş Homer Howard'ın (George Montgomery) ağzından, uzak bir hatıra olarak aktarılan hikaye; biraz sönük başlasa da Roxie'nin suçu üstlenip hapse girmesiyle kıvamını buluyor. Zira, Roxie ile avukatı Flynn'in planı (ya da oyunu), her sahneyi ufak ayrıntılarla zenginleşen bir parodiye dönüştürüyor."Chicago'da yargılanan en güzel kadın"ı oynama işi Ginger Rogers'a düşmüş. Fred Astaire'le çektiği müzikallerde ağırlık dans ve müzikte olsa da komedi yeteneğini hissettiren Rogers, tek başına kalınca tam anlamıyla parlıyor. Alıştığımız seçkin havasını atıp, ağzında sakızıyla, mini eteği, kabarık saçlarıyla; uyanık Roxie'ye dönüşüveriyor (bu arada bir not. sakız çiğneyerek sıradanlaşma numarası ikilinin filmlerinden Follow The Fleet'te Fred Astaire tarafından da kullanılmıştır).
Kadroda zamanının (ve muhtemelen tüm zamanların) en iyi dansçılarından Ginger Rogers'ı bulundurup dans ettirmemek en hafif tabirle "hata" olacağından, müzikal olmasa da, Roxie Hart'a, koreografisini Fred Astaire'in ortağı ve yakın arkadaşı Hermes Pan'in yaptığı iki ufak dans sahnesi eklenmiş (Fred-Ginger tarihinden not: Pan, ikilinin tüm filmlerinde Astaire ile birlikte dansları düzenlemiş; Ginger meşgulken, onun yerini alıp Fred'in provalarına yardım etmiştir). İlkinde Ginger'ın solosunun ardından, kalabalık oyuncu kadrosu, yanlış tanımlamadıysam, Charleston tabir edilen dansta kendisine eşlik ediyor. Yine aynı mekanda geçen ikinci sahnede ise Rogers'ın topukları muhteşem bir soloya imza atıyor. Aslen numaralar üç olacakmış ama Roxie'nin bir Charleston numarası kesilmiş. (Fred-Ginger tarihinden ikinci not: Ginger kariyerine Charleston dansı yarışmasında kazandığı birincilikle başlamıştır.)
En az Roxie kadar ahlaki değerlerden uzak avukat Flynn rolünde, usta oyuncu Adolphe Menjou, Rogers'ın tek kişilik komedi şovuna, aynı tondan destek veriyor. Komedyen Phil Silvers, anaç rollerde izlemeye alıştığımız Spring Byington (You Can't Take It With You, Presenting Lily Mars), klasik sitcomlardan I Love Lucy'nin Fred'i William Frawley, Lynne Overman, George Montgomery ve George Chandler kadronun kalanını oluşturuyor.
Chicago müzikalini tekrar izleme beklentisiyle Roxie Hart'ın karşısına geçerseniz hayalkırıklığına uğrayacağınıza şüphe yok ama filmi ufak tefek bir komedi ve Ginger Rogers resitali olarak kabullenirseniz harcadığınız 75 dakika size kahkaha ve eğlence olarak geri dönecektir.
